Veranderingen in de ouderenzorg

Huize Sint Petrus neemt in de geschiedenis van Berkel en Rodenrijs een opmerkelijke plaats in. Een tehuis voor ouden van dagen was niet gebruikelijk in de negentiende en begin twintigste eeuw. Zorgen voor bejaarden was een onderdeel van de caritas. De liefdadigheid behoorde tot het werkterrein van kerkelijke en particuliere instanties, zoals parochiële armbesturen en organisaties als de Sint Vincentiusvereniging.

 

Veel ouderen in Berkel en Rodenrijs werkten tot op hoge leeftijd door. Want het alternatief was om bij hun kinderen in te wonen en dat kwam in deze gemeente betrekkelijk weinig voor. Veel ouderen verkozen een zelfstandig bestaan, zij het onder zeer beperkte omstandigheden. Sommigen hadden voldoende gespaard om zichzelf te kunnen bedruipen. In andere gevallen vond ondersteuning van de gemeente of kerk plaats. Veelal sprongen kinderen of familieleden bij. Deze afhankelijkheid van kinderen en caritas veranderde toen in 1956 de Algemene Ouderdoms Wet (AOW) in de Tweede Kamer werd aangenomen. Met de komt van de AOW uitkering werden de ouderen onafhankelijker van hun kinderen en de kerk.

Ouderenzorg in Berkel en Rodenrijs

Theodora en Johanna van der Burg schonken het kerkbestuur van de parochie Onze Lieve Vrouw Geboorte Kerk een som van fl. 35.000,- voor de realisering van een bejaardenhuis. Hierbij kwam nog een aantal giften van andere parochianen en zodoende kon aan architect Margry uit Rotterdam opdracht worden gegeven de meisjesschool uit te breiden en te verbouwen tot een ouderengesticht.

Het onderdak van 'armlastige' ouderen bestond uit een zit-en eetzaal voor de mannen, en een voor de vrouwen met daarnaast ook gescheiden slaapzalen voor mannen en vrouwen. Het merendeel leefde op kosten van het armbestuur. Het aantal mensen dat in het gesticht wilde wonen steeg snel en in 1922 werd het tehuis uitgebreid met een nieuw gedeelte. Tevens werd een aantal moderne faciliteiten aangelegd zoals electrische leidingen en een geheel automatische pompinstallatie. In 1930/31 ontwierp architect van Rossum een nieuwe vleugel aan het gebouw, voorzien van centrale verwarming en een lift, een voor die tijd modern bejaardentehuis..

De verzorging van de ouden van dagen in Huize Sint Petrus lag in handen van de zusters van de Congregaties Jezus, Maria en Jozef. Zij waren al in 1884 naar Berkel en Rodenrijs gekomen voor het geven van onderwijs en zij namen de zorg voor het gesticht erbij. Maar in de jaren zestig liepen de kloosterroepingen terug en kwam de verzorging meer en meer in handen van seculiere medewerkers in de bejaardenzorg.

 Het bejaardenhuis werd door het kerkbestuur geëxploiteerd, maar in de jaren zestig kreeg het bejaardenhuis een eigen rechtsvorm en kwam de exploitatie in handen van een stichtingsbestuur.

In 1966 werd het gebouw afgebroken en daar kwam nieuwbouw voor in de plaats. Het bestuur had aangegeven dat zij in het nieuwe gebouw meer veiligheden zouden realiseren zoals; "een elektrisch  komfoor met gesloten bovenplaat. In de kamers worden de drukknoppen voor de zusterroepinstallatie zodanig geplaatst dat zij binnen handbereik van de bedlegerigen zijn. Alle gangen met uitzondering van de personeelsvleugel, worden van leuningen voorzien langs de wanden. Handgrepen in toiletten en badgelegenheden en twee klapbankjes in de lift".

Petrus Gesticht

In 1979 schreef het bestuur van de Stichting Sint Petrus een brief aan het collge van Burgemesster en Wethouders met een verzoek om renovatie van het bestaande verzorgingshuis en het treffen van nieuwe voorzieningen. zoals nieuwbouw van enkele rolstoelkamers, ziekenkamers, bejaardenkamers en het bouwen van een aantal z.g. aanleun/zorgwoningen. Voor zelfstandige bewoning doch met handreikingen uit het thuis indien dat nodig mocht blijken. de nieuwbouw- en renovatieplannen werden pas in 1990 gerealiseerd en kreeg Huize Sint Petrus de beschikking over een comfortable en ruim bemeten verzorgingshuis.

 Na deze realisatie stonden de veranderingen in de ouderenzorg niet stil . Het beleid van de overheid was steeds meer gericht op het zelfstandig wonen van ouderen . Bij Huize Petrus werd een complex van ouderenwoningen gebouwd en is tevens een verbinding gelegd door het bieden van faciliteiten van het tehuis. Meer ouderen konden daardoor langer zelfstandig wonen en werd de leeftijd van ouderen die een verzorgingsplaats nodig hebben steeds hoger. 

luchtfoto huize petrus